Wiem, wiem... oczywiście. W to naprawdę trudno uwierzyć. Ale proszę spróbować. Na tym zdjęciu z telefonem to jestem JA. Tylko w wiosną w 1968 roku! Urodziłem się 20 czerwca 1966 roku w Szczecinie. Kto zna jakiegoś bliźniaka, wie co to znaczy. Nie jest lekko... Przedszkola nie pamiętam. Poza jednym przypadkiem - kiedy przez pomyłkę zamieniłem się z kolegą na koszulki i w domu miałem potem kłopoty.

 

 

 

Podstawówkę zaliczałem w kilku miejscach. Najlepiej wspominam pierwszą klasę w Karpaczu. Spędziłem tam sam prawie rok i była to niezła szkoła życia. W nagrodę za dobre stopnie otrzymałem moją ulubioną książkę "Omijajcie wyspę Hula". Mam ją do dziś. I bardzo dobrze, bo świadectwo z tej pierwszej klasy zgubiłem. Potem znów był Szczecin. Kolejno SP48, SP37 i SP50. Właśnie stąd jest to zdjęcie niżej. Na mapie za moją głową widać jeszcze Socjalistyczny Związek Republik Radzieckich. Takie to były czasy.

Ogólniak to słynne wtedy w Szczecinie VLO. W stanie wojennym milicjanci ganiali nas po ulicach za szkolne tarcze. Myśleli, że numer szkoły "V", to znak "Victorii". A ja już wtedy wiedziałem, że w przyszłości chcę być dziennikarzem. Przekonał mnie do tego przykład cioci Danusi. Podobno ciężko pracowała w kobiecym piśmie - "Magazyn Rodzinny", ale... nic nie robiąc, całymi dniami siedziała w domu. Bardzo mi to odpowiadało!

 

 

Studia wybrałem dość przypadkowo. Na Politechnice Szczecińskiej działało wtedy najlepsze studenckie radio (ARP czyli Akademickie Radio "Pomorze") więc tam poszedłem. Tak zostałem inżynierem elektrykiem od zasilania dużymi mocami. Kto dziś wie co to takiego? W 1985 pracowałem już w ukochanym "prawdziwym" radiu. Najpierw w Szczecinie, potem w warszawskiej Trójce, aż wreszcie trafiłem do Programu Pierwszego. Tam poznałem legendarne głosy: Krystynę Czubównę, Tadeusza Sznuka, Zygmunta Chajzera i Andrzeja Matula.

Zacząłem też pisać. Najbardziej byłem dumny gdy moje teksty drukowała "Polityka". Były również inne tytuły: "Rzeczpospolita", "Gazeta Wyborcza", "Tygodnik Kulturalny", "Wokanda", "Spotkania", "Przegląd Tygodniowy" (ten stary), "Itd." oraz kultowa "Karuzela". Wycinki (papierowe!) mam zachowane do dziś. Pierwszy "poważny" mój tekst zamieścił szczecinski tygodnik "Morze i Ziemia". Był to makabryczny reportaż "Kup Pan czaszkę".

W 1991 roku trafiłem też do telewizji. Kolejno na trasie były m.in.: "Kawa czy herbata" (TVP1), "Noce rozmowy" (TVP1), "Telemillenium" (TVP2) oraz "Pyatnie na śniadanie" (TVP2). W 1998 roku napisałem pierwszą książkę. Dziś jest ich dużo więcej. Miałem sporo szczęścia. Przeszedłem wszystkie stopnie radiowej kariery. Parzyłem herbatę starszym kolegom, a zaraz potem zarządzałem wielką firmą. Zobaczyłem wielu znanych ludzi, o których normalnie czyta się tylko na pierwszych stronach gazet. Wrażenia bywają zaskakujące...

Przez trzy lata (2007-2010) pracowałem dla Grupy Radiowej TIME (Eska, EskaRock, WaWa, VOX FM) gdzie prowadziłem poranki "Kto rano wstaje". Szkoła komercyjnego życia obok Pawła Pawelca, Kuby Wojewódzkiego, Michała Figurskiego, Kasi Kozimor, Joli Fajkowskiej i Marka Sierockiego.

Od początku 2007 roku do marca 2008 znów regularnie pisałem tym razem dla dziennika "Super Express". Co tydzień "Polska według Czejarka". Lato 2009 to znów przygoda z telewizją i "Niezwykłe podróże rzeczy i ludzi" (TVP1). Od jesieni 2009 do jesieni 2011 prowadziłem teleturniej "Gilotyna" (TVP2). W lutym 2010 wróciłem do Polskiego Radia. Jestem szefem "Czterech pór roku" i "Lata z Radiem". Przełom 2010/2011 to wielki Sylwester Dwójki we Wrocławiu, później rekord na Festiwalu Piosenki w Opolu w 2011 - koncert "Lata z Radiem" obejrzało ponad 5,1 mln widzów!

W 2008 roku wreszcie się ożeniłem (i wbrew licznym plotkom jest to moja pierwsza, jedyna ukochana żona) z Sylwią Omen. W lipcu 2010 urodził się nasz skarb - czyli syn Maciek. Sylwia jest najlepszą Mamą na świecie. I jeszcze jedno, w soboty albo w niedziele czasami zamieniam się w "Pana Profesora" i uczę o komunikacji w mediach. A może ktoś chce być moim studentem? Serdecznie zapraszam!