Wiszące klasztory w Meteorach
Tesalia - Północna Grecja

W Warszawie kupisz książkę w salonie EMPiK w Domach Centrum
książka "Zamki na starych pocztówkach" - najlepsze oferty on line:

Wiszące klasztory w Meteorach to jedna z najpiękniejszych atrakcji turystycznych na świecie. Zbudowane zostały na bardzo wysokich, niedostępnych skałach, w centralnej, górzystej części Grecji (Tesalia).

Konstruktorzy tych przedziwnych monasterów wybrali miejsce ukształtowane przez naturę ponad trzydzieści milionów lat temu. Wtedy właśnie szumiące tu morze doprowadziło do powstania krajobrazu jakiego nie ma w żadnym innym miejscu na naszym globie.

Grecja znana jest ze swoich zabytków. Każdy z nas słyszał takie nazwy jak Ateny, Akropol, Delfy, Mykeny, Korynt. Te miejsca odwiedzają wszyscy. Mało kto jednak wybiera się daleko na północ do niedostępnych Meteorów. Wielka szkoda…

Meteory są rajem dla alpinistów z dobrym sprzętem. "Normalni" turyści muszą przed dotarciem do niektórych miejsc zaplanować żmudną wędrówkę.

Wiszące klasztory zaczęto budować w XIV wieku. W okresie największej świetności zajęte były aż 24 skały! Gromadzono tam wielkie skarby zbierane z Tesalii, Moldawii i Wołoszczyzny. Dopiero koniec XIX wieku przyniósł upadek.

Dziś cztery udostępnione są tylko dla turystów. W dwóch kwitnie nadal życie zakonne. Kilka jest w całkowitej ruinie. Popularności klasztorom przydał film "Tylko dla twoich oczu" z Jamesem Bondem (słynny Agent 007) gdzie część dramatycznej akcji rozgrywała się właśnie w Meteorach.

Aby zwiedzić choć cztery klasztory trzeba mieć minimum jeden dzień. Najlepszą bazą wypadową jest małe miasto Kalambaka lub wieś Kastraki. Wstęp do klasztorów udostępnionych dla turystów jest płatny. W pozostałych przypadkach klasztorów z mnichami i mniszkami (jeden jest męski zaś drugi żeński) aby wejść do środka trzeba liczyć na życzliwość zakonników. Mnie udało się to bez trudu.

Ciekawostką jest fakt, że mnisi przy wejściu zawsze częstowali nas niezwykle słodkimi (aż do obrzydzenia) galaretkami własnego wyrobu. Turystów intryguje przede wszystkim fakt jak przez lata docierano do klasztorów na niedostępnych skałach. Oczywiście korzystano z lin. Wykute w kamieniu schody pojawiły się dopiero na początku naszego wieku.

Znana i popularna jest anegdota o jednym z przeorów. Kiedy pod koniec XIX wieku odwiedzający klasztory angielski podróżnik, po wizycie na górze, zapytał nieśmiało mnicha: "A jak często zmieniacie linę?" otrzymał słynną i bardzo logiczną odpowiedź: "Jak się zerwie!"

Schody wykuto ostatecznie na polecenie biskupa Trikali, który doszedł do wniosku, że wspinając się po skałach naraża na szwank swój autorytet. Do niektórych klasztorów, oprócz stromych skalnych stopni, prowadzą zawieszone nad przepaściami mostki i kładki. Na szczęście wyglądają dość solidnie, choć osoby cierpiące na lęk wysokości mogą mieć problemy.

Uwaga: Wszystkie klasztory zamykane są w środku dnia bez względu na to czy jest to dzień świąteczny czy też nie. Wszędzie też obowiązują surowe zasady dotyczące stroju. Kobiety powinny nosić spódnice (nie spodnie!). Wszyscy muszą mieć zasłonięte ramiona. Podobno spódnice można wypożyczyć na miejscu (tego jednak nie sprawdzałem).